موز
موز از راسته زنجبیل سانان می باشد و از تیره میوزیشی هستند.
گیاه موز در اقلیم های گرمسیری و نیمه گرمسیری میروید این گیاه، به مقدار زیادی از آب
نیاز دارد و مستعد صدمه از دما با درجه حرارت پایین و باد های شدید یا قوی می باشد.
خاک محل کاشت آن، باید سالم و بی نقص و غنی از ازت یا نیتروژن و پتاسیم باشد گیاه
موز به ۱۲۰۰ تا ۱۵۰۰ میلیمتر از آب احتیاج دارد حتی اگر به طور مساوی و ترازمند در طول
سال توزیع شود.در نتیجه بهتر است موز را در مناطقی از ریونیون بکاریم که داغ و مرطوب و
دارای ارتفاعی بین ۰ تا ۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا باشند.
غلاف ها یا قاعده های برگ بطور لب به لب یا همپوش روی هم قرار می گیرند وبنظر میرسد
که تنه ای علفی وکلفت است که درنوک آن یک دسته از برگ قرار دارد در قسمت وسط،
یک گل آذین یا شکوفه دراز یا طویل در روی یک محور مرکزی ایجاد می گردد، که رو به پایین
یا سرپایین خم میشود.در آنجا دو نوع اصلی از گل بر روی گل آذین با شکوفه، وجود دارد:
گلهای نر در غنچه انتهای هستند که درست پس از افتادن برگچه ها یا براکته های محافظت
کننده می افتند. وگلهای ماده که بعدا به میوه تبدیل می شوند وخیلی نادر خواهد بود
که دارای بذر باشند. میوه های موز بصورت دسته با خوشه یا بنچه ایجاد می شوند.
کاشت و داشت
گیاه بانانا یا موز در طول زندگیش فقط یک پنجه یا شاخه یا خوشه ایجاد میکند. اما زیر
شاخه پاجوش هایی که از ساقه کوتاه وضخیم زیر زمینی آن میرویند آنرا بصورت یک گیاه
دائمی یا چند ساله در می آورند و آنها به نوبه خود بچه ها یا شاخه های دیگری را ایجاد
میکنند. همه آن پاجوش هارانباید نگه داشت و باید پاجوش های ناخواسته و غیر ضروری
را جدا کرد وانداخت (removing) ویا پا جوش زنی (Suckering) کرد. این کار کمک مینماید
که عمل آوری و زراعت یا کاشت این گیاه متمرکز و متراکم بشود .به این ترتیب ، گیاهان جدید
بانانا ، منظما جایگزین میگردند و تراکم گیاه یا تعداد گیاه در هکتار ثابت یا بحالت فعلی میماند
و این عملی ترین ترفند یا کلک ، درکشت زارهای گیاه موز می باشد.
