درخت بلوط

درخت بلوط گونه های Quercus که با نام بلوط نیز شناخته می شود ، نشان

دهنده یک تیره مهم از خانواده Fagaceae است. به طور گسترده ای در جنگل های

معتدل نیمکره شمالی و مناطق آب و هوایی گرمسیری توزیع شده است.گونه های

Quercus با برگهای متناوب ، ساده ، برگریز یا همیشه سبز با حاشیه لوب ،

دندانه دار یا کل مشخص می شوند. گلهای نر در تسمه های زرد آویز به وجود

می آیند ، با برگها یا بعد از آنها ظاهر می شوند. گلهای ماده بر روی یک درخت ،

به صورت منفرد یا در سنبله های دو تا چند گل وجود دارد. هر گل دارای پوسته ای

از فلس هایی است که با هم تداخل دارند و برای نگه داشتن میوه یا بلوط بزرگ

می شوند که در یک تا دو فصل بالغ می شوند. بسیاری از اعضای آن در طب

سنتی برای درمان و پیشگیری از اختلالات مختلف انسانی مانند آسم ، بواسیر

، اسهال ، زخم معده و ترمیم زخم استفاده شده است. فعالیت های بیولوژیکی

متعدد از جمله فعالیت های ضد التهابی ، ضد باکتریایی ، محافظ کبدی ، ضد دیابت

، ضد سرطان ، محافظت از معده ، آنتی اکسیدان و سیتوتوکسیک به حضور

ترکیبات فعال زیستی مانند تری ترپنوئیدها ، اسیدهای فنلیک و فلاونوئیدها

نسبت داده شده است. این مقاله با هدف ارائه اطلاعات موجود در مورد

استفاده های دارویی ، مواد شیمیایی شیمیایی و دارویی گونه ها از بلوط

انجام شده است. با این حال ، برای روشن شدن کامل نحوه عملکرد ترکیبات

زیست فعال آن و ارزیابی سمیت مزمن در داخل بدن ، قبل از بررسی کاربرد

بالقوه آنها به عنوان یک مکمل در غذاهای کاربردی و داروسازی طبیعی ، به

تحقیقات بیشت نیاز است.

مزیت های درخت بلوط

از زمان های ابتدایی ، بشر از گیاهان برای نیازهای اساسی خود مانند غذا و دارو استفاده

می کردند. از این گیاهان به منظور بهبود و پیشگیری از اختلالات مختلف انسانی در طب

سنتی استفاده شده است. مزیت مهم استفاده های درمانی از گیاهان شامل ایمنی ،

اثربخشی ، امکان اقتصادی و سهولت در دسترس بودن آنها است. در میان تعدادی از گیاهان

دارویی ، گونه های متعلق به تیره بلوط به طور گسترده ای در طب سنتی استفاده می شود.

این تیره از خانواده Fagaceae است. این شامل ۶۰۰ گونه در سراسر جهان است که غالباً از

نظر پویایی گلدهی و باردهی و از نظر شاخص بلوغ متفاوت هستند. گونه های تیره Quercus

عمدتا در حوضه مدیترانه (پرتغال ، اسپانیا ، الجزایر فرانسه ، ایتالیا ، تونس و مراکش) ، آسیا و

آمریکای شمالی توزیع می شوند. تنوع گونه ای فوق العاده ای که در آمریکا و آسیا گزارش

شده است با همدیگر با بالاترین تنوع در ۱۵-۳۰ درجه شمالی در مکزیک و آسیای شرقی است .

اروپا غنای گونه های کمتری از خود نشان می دهد (حداکثر ۳۰ گونه) ، اما این جنس در آنجا

تقریباً به اندازه آمریکای شمالی و آسیای شرقی گسترش یافته است ، زیرا تعداد محدودی از

گونه های اروپایی در سراسر قاره گسترش یافته اند.